-          Ég skil ekki heldur hvernig fólki dettur í hug að setja jarðgöng í gegnum Vaðlaheiði næst á verkefnalistann í vegagerð. Ég held svei mér þá að nánast annað hver fjallvegur á landinu sé í meiri þörf fyrir jarðgöng en þessi. Það þarf a.m.k. ekki að leita lengi á Austurlandi eða Vestfjörðum til að finna góðan kandídat í jarðgöng. En ráðherra er ekki þaðan.

-          Ég skil enn minna hvernig lífeyrissjóðunum sem við borgum skuli detta í hug að bjóðast til að fjármagna bullið.

-          Ég skil ekki af hverju vinstri stjórn sem hefur haft lífsgæði „litla mannsins“ fremst í stefnuskránni byrjar á því að skerða framfærslu einmitt þess fólks.

-          Ég skil ekki heldur að hægt skuli vera að heimta niðurskurð í heilbrigðisþjónustu og löggæslu. Þessir aðilar hafa verið í aðhaldi árum saman og geta ekki meir. Lögreglan þarf ef eitthvað er aukin framlög því það sér hver sem vill að það þarf ekki mikið til að allt fari í bál og brand og þá verða þær fáu löggur sem enn verða á launaskrá heima í yfirvinnubanni.

Þetta er bara sumt af því sem ég skil ekki. Fullt annað sem ég botna ekkert í. Líklega er ég alveg sérdeilis skilningslaus manneskja?

Þetta er samt pæling þegar allt er farið fjandans til og ekki lengur neinu að tapa. En mitt hús er öruggt. Bankinn er búinn að taka gröfuna okkar.....  

Ég er komin á vanskilaskrá. Eftir að hafa unnið fyrir mér alla tíð er ég allt í einu orðin atvinnulaus. Einhverjum mánuðum síðar er maður í fyrsta sinn kominn á vanskilaskrá. Það hefur ótrúlegar afleiðingar.

Til að snúa vörn í sókn og nýta tímann til góðs ákvað ég að fara loksins í háskólanám. Þá fóru ýmsir sérkennilegir hlutir að koma í ljós.

Í atvinnuleysisbætur fæ ég gefins u.þ.b. 150.000 krónur í hverjum mánuði  fyrir að gera ekki neitt. Ef ég fer í lánshæft nám get ég fengið lánaðar u.þ.b. 120.000 krónur á mánuði. Þessar krónur þurfa að duga fyrir fæði, húsnæði, fatnaði og skólabókum auk ferðakostnaðar til og frá skóla. Svo þarf ég líka að borga þær til baka. Ég fæ sem sagt 30.000 krónum minna lánað á mánuði til þess að standa undir mikið hærri kostnaði og til að verða betri og arðvænlegri þjóðfélagsþegn en ég fæ gefins fyrir að gera ekki neitt. Ætli þetta sé hugsað sem einhvers konar eldskýrn eða próf? Veit ekki. En þetta er alls ekki allt:

Ég er sem sagt á vanskilaskrá. Til þess að fá námslán þarf ég að fá ábyrgðarmann eða bankaábyrgð. Ég er á vanskilaskrá svo bankinn vill ekki ábyrgjast mig. Maðurinn minn er líka á vanskilaskrá svo hann er ekki heldur gjaldgengur ábyrgðaraðili. Börnin mín eru ekki á vanskilaskrá svo þau eru gjaldgeng. Á ég virkilega að fá börnin mín 20 og 25 ára gömul til að ábyrgjast að mamma borgi námslánin sín? Eða rígfullorðna foreldrana? Það finnst mér ekki koma til greina.

Eins og staðan er í dag stefnir allt í að þrátt fyrir að vera búin að fá inngöngu í háskóla muni ég sitja heima og halda áfram að taka við gefins 150.000 krónum á mánuði og verða þannig þjóðfélaginu sífellt dýrari.  Af því að ég er á vanskilaskrá.

Frumraunin er þetta pils hér til hliðar. Er komin af stað með annað ívið minna pils með aðallitinn ljósgráan.

Ef einhver hefur áhuga þá endilega hafiði samband. Ég get líka prjónað eftir pöntunun.

E.S. Er búin með gráa pilsið sem ég nefndi hér fyrir ofan og setti inn mynd af þeim báðum.

Ég er ekki háskólamenntuð en finn mig samt knúna til að benda stjórnendunum á nokkur grundvallaratriði í viðskiptum og rekstri:

- Það er áhættufjárfesting að kaupa fyrirtæki.

- Það að kaupa hlutafé er það sama og að kaupa fyrirtæki. Maður kaupir bara oggulítinn hluta í fyrirtækinu með fullt af öðru fólki.

- Ef fyrirtækið gengur ekki nógu vel til að það geti greitt reikningana sína eða staðið við samninga, þá græðir maður ekki á því.

- Ef fyrirtækið er að byggja upp, t.d. byggja verksmiðjur, þá kostar það mikla, mikla peninga. Á meðan það gengur yfir græðir enginn peninga. Peningarnir eru nefnilega notaði til að kaupa steypu og svoleiðis svo það þurfi ekki að taka eins mikið af dýrum lánum.

- Ef maður ákveður að kaupa fyrirtæki (i.e. hlutafé) þá getur maður þurft að bíða svolítinn tíma, jafnvel langan, áður en maður fær greiddan arð.

- Ef maður tekur fé út úr fyrirtæki sem er ekkert sérlega vel statt þarf fyrirtækið að taka lán. Það kostar mikla peninga að taka lán. Það þýðir að þá verður fyrirtækið í enn verri aðstöðu næst þegar einhvern langar að taka út arð.

- Sumir fá aldrei greiddan arð af hlutabréfunum sínum af því fyrirtækin fóru á hausinn eða voru mjög illa rekin. Það á t.d. við um næstum hvern einasta mann á landinu. Allavega nánast alla sem í gegnum ýmsa sjóði keyptu hlutabréf t.d. í gegnum séreignarsparnaðinn sinn.

Vonandi lesa hlutafjáreigendur í HB Granda og fleiri stórfyrirtækjum þennan litla pistil minn svo þeir skilji af hverju það getur verið slæmt að taka fé út úr rekstri fyrirtækjanna sinna þessa dagana.

Ráðherran talar í sömu setningu um uppbyggingu og niðurskurð á sömu starfsemi. Gengur ekki.

Ráðherran sjálfur er andstæður: Hann er formaður stéttarfélagsins sem semur við ráðherrann um launakjör. Eitthvað skrýtið við það.

Starfsöryggi og niðurskurður er líka andstætt. Niðurskurður kallar nánast alltaf á uppsagnir og þá er starfsöryggið farið.

Mesta andstæðan og skrýtnast er þó að það skuli líðast að formaður BSRB sé ráðherra eða að ráðherra sé formaður BSRB allt eftir því hvernig fólk vill horfa á það.

Ef þeir geta borgað sjálfum sér þessa milljarða, geta þeir allt eins og miklu frekar geymt þá í nokkra mánuði á bók og mjatlað af þeim smátt og smátt í launagreiðslur til starfsmanna. Þá fá þeir meira að segja vexti!

Þetta má ekki fyrir nokkurn mun líðast!

Ég talaði við LÍN. Hámarks lán sem ég get fengið ef þeir reikna mér enga tekjuskerðingu er kr. 120.000 á mánuði. Eitthundraðogtuttuguþúsundkrónur!!!

Jafnvel þó ég skuldaði engum neitt og væri bara að sjá um sjálfa mig þá er ekki nokkur leið að maður geti borðað, greitt bensínið af bílnum (til að mæta í skólann) keypt skólabækur og borgað svona það helsta sem þarf til að lifa s.s. stöku tannkremstúpu.

Er háskólanám á Íslandi í raun og veru einungis fyrir þá sem eiga góða að sem geta stutt þá fjárhagslega meðan á námi stendur? Ég sé að minnsta kosti ekki hvernig ég á að geta farið í háskóla.

Ég s.s. vorkenni ekki þessu fólki peningamálin þeirra. Mér finnst þetta í raun vera dæmi um að vilja eiga kökuna og éta hana. Fullorðni maðurinn kaus að fara á Sóltún sem alla tíð hefur verið dýrt heimili og ekki á færi nema þeirra sem eiga aura. Strax þarna er honum í boði kostur sem mörgum öðrum öldruðum býðst ekki.

Heildartekjur þessara hjóna (ef rétt er með farið í fréttinni) eru kr. 586.000 á mánuði. Ég held að mörgum fullfrískum á besta aldri og með börn þættu það ekkert svo slæmar mánaðartekjur. Af þessum tekjum greiðir karlinn 240.000 mánaðarlega í leigu og uppihald á Sóltúni. Þá eru eftir kr. 346.000 til reksturs lítils heimilis og eins húss. Aftur segi ég; Mörgum þætti það hreint ekki slæmt!

Vissulega kostar sitt að reka og halda við einbýlishúsi. Þetta fólk á hins vegar ýmsa kosti sem mörgum býðst ekki; Það getur tekið eitthvað af aurunum sem gefa þeim 100.000 á mánuði í vaxtatekjur og notað í nauðsynlegt viðhald. Það getur líka selt húsið og keypt minni, nýrri og hentugri eign sem ekki þarf á eins miklu viðhaldi að halda. Það eina sem er "slæmt" við þetta er að erfingjarnir fá þá mögulega eitthvað minna í sinn hlut þegar þar að kemur! Mér finnst hins vegar að fólkið sem aflar auranna eiga að nota þá og ekkert að því að fólk noti þá til eigin framfærslu og uppihalds.

Það er hins vegar einn ljótur punktur í þessari frétt sem var hins vegar alls ekki útgangspunktur fréttarinnar. Þarna er fullorðið fólk sem hefur eytt ævinni saman (býst ég við) farið að búa sitt í hvoru lagi. Ef það er andstætt þeirra vilja þá er það slæmt og á ekki að líðast. Þess vegna flokkaði ég þennan pistil undir Mannréttindi!

Í svona tilvikum finnst manni rétt að taka hluta eða allan kvótann af fyrirtækjum sem haga sér svona. Það væri hægt ef þjóðin ætti kvótann. Einmitt útaf svona hlutum og fullt af öðrum vil ég að þjóðin eigi fiskinn í sjónum en ekki misvitrir og gráðugir kvótakóngar.

Stærstur hluti dagsins var bóklegur. Það var farið mjög vel í uppbyggingu trjáa og varnarkerfi þeirra auk árstíðabundinna breytinga á trjánum. Eftir að kennarinn var búinn að eyða töluverðum tíma í þetta allt var ég farin að velta fyrir mér ýmsum "staðreyndum" sem ég vissi um trjáklippingar áður en ég mætti. Það voru greinilega fleiri, því allt einu spurði einhver: "En ef þetta er svona, af hverju eigum við þá að vera klippa trén á veturna?"

Þá brosti kennarinn alsæll og sagði: "Einmitt! Það á einmitt ALLS EKKI að klippa tré á veturna!" Uppúr þessu hófust ýmsar vangaveltur og umræður sem voru mjög fróðlegar og skemmtilegar. Kennarinn sem ku vera hámenntaður garðyrkjutæknifræðingur (nokkuð sem ég vissi ekki að væri til!) hvatti okkur til að googla efnið og lesa okkur til t.d. á dönsku og ensku og fullvissaði okkur um að þetta sé það sem sé kennt og tíðkað alls staðar erlendis. Það að klippa á veturna, eins og gert hefur verið hér, er víst séríslenskt fyrirbrigði. Við erum alltaf svo spes!

 Þarna var okkur s.s. kennt að besti, og raunar eini góði tíminn til að klippa tré, sé frá því að tré er fulllaufgað og ca. fram undir jónsmessu í seinnihluta júní. Einnig lærðum við fullt af öðrum hlutum s.s. að finna og greina hvaða greinar á að klippa og hvar á að klippa og ýmislegt fleira.

Reyndar er best að taka fram að þarna er verið að tala um klippingar á trjám en ekki runnum og limgerðum. Þar er verið að skoða allt aðra hluti. Nú vantar mig bara að eignast nógu stór tré í garðinn minn til að geta notað af einhverju viti það sem ég lærði.

Þangað til æfi ég mig bara á trjánum fyrir austan, í föðurgarði.

Er verið að okra? Fyrir svona ári síðan kostaði hrísgrjónamjólk á bilinu 200-250 kr. eftir því hvar hún var keypt. Núna var ég að reka augun í það að í Bónus kostar hún 398 kr!!! Það er næstum tvöföldun á verði. Annars staðar er hún komin vel yfir 400 kr. Mér varð svo mikið um að ég fór að reikna út hvort þetta gæti mögulega verið rétt svona m.v. hvað hefur gerst í verðbólgu og gengismálum.

Mjólkin sem ég hef verið að nota er framleidd í Hollandi svo ég fann út gengi evrunnar fyrir ári síðan og svo gengið í dag. Ef ég bætti ofan á gengishækkunina 18% verðbólgu fyrir allt árið þá passar þetta verð. En þetta er reiknað ofan á útsöluverð og það var ekki svona há verðbólga allt síðasta ár! Það er greinilega verið að taka sér nokkrar auka krónur þarna á minn og annara kostnað!

Sama varan? Annað sem ég tók líka eftir þegar ég fór að rýna í þessi mál. Ég á tvær uppáhalds tegundir; Önnur heitir held ég Lima en hin Rice Dream. Mér hefur alltaf fundist þær alveg eins, léttar og ferskar á bragðið. Lima hefur verið ívið ódýrari svo ég fór að athuga efnainnihald.  Viti menn: Það er nákvæmlega sama efnainnihald í þeim - alveg uppá milligramm! Ekki bara það heldur er uppsetningin á listanum nákvæmlega eins. Eini munurinn er sá að það er sitt hvort letrið á umbúðunum. Þetta fannst mér skrýtið.

Skrýtnara varð málið þó þegar ég las upplýsingar um framleiðendurna: Jújú... sitt hvor framleiðandinn, báðir í Hollandi... EN..... við sömu götu og í húsum hlið við hlið!! Annar í húsi númer 9 en hinn númer 11!!

Getur verið að það sé kannski verið að selja manni NÁKVÆMLEGA SÖMU VÖRUNA Á SITT HVORU VERÐINU????

Mér finnst vont að sjá að ég hef verið höfð að fífli.

Ég er hætt að nota hrísgrjónamjólk og er farin að nota soyamjólk. Soyamjólkin hefur, þrátt fyrir að vera framleidd í Hollandi rétt eins og hrísgrjónamjólkin, ekki hækkað nema um rétt rúman 50 kall. Ætli það sé öðruvísi evra og verðbólga hjá soyjavörum en hrísgrjóna? Hvað á maður að halda?

Á hverju vori hefur viðdvöl hjá mér eitt Lóupar. Þau koma í garðinn minn og næra sig þar í nokkra daga allt upp í tvær vikur á hverju vori. Í fyrra var ég með tómt rask og leiðindi i garðinum einmitt þegar þau birtust þannig að þau létu sig hverfa fyrr en venjulega. Ég vona að þau komi samt til mín aftur í vor - ég lofa að vera góð við þau núna.

Svo fá fuglarnir að borða í garðinum mínum á veturna. Fyrst var ég að gefa þeim eitthvert brúnt korn sem ég keypti sem fuglafóður en enginn fugl lítur við því. Þannig að þá voru góð ráð dýr og ég eyddi fullt af brauði í að fóðra þá. Svo fann ég fuglafóður sem var eingöngu mulinn maís og þá vorum við fuglarnir loksins að tala saman! Undanfarna tvo vetur hef ég fóðrað fuglana mína á þessum mulda maís ásamt öllum þeim brauðafgöngum sem hafa fallið til á heimilinu. Þetta hefur glatt Starrana og heilan helling af Snjótittlingum sem hafa heimsótt garðinn minn.

Í morgun datt mér svo það snjallræði í hug að henda ekki hálfónýtum ávöxtum heldur að brytja þá niður á disk og setja út í garð. Lét brauðmylsnu reyndar fylgja með.  Ávextirnir kölluðu á nýja gesti. Núna birtust allt í einu þessir fínu Þrestir sem hoppuðu um allan garð með ávextina og mokuðu þeim í sig! Þeir voru líka margfalt spakari en litlu Snjótittlingarnir sem flögra upp við minnstu hreyfingu innanhúss. Mjög skemmtilegt að fylgjast með fuglunum og sjá að þeir hafa greynilega skoðun á því hvað sé matur og hvað ekki, allt eftir tegundum.

Allir að muna eftir smáfuglunum núna þegar kalt er og snjóar!

Annars er ég að spá í að fara að prjóna lopapeysur......